Het grootste nadeel al je werkt met jonge kinderen is dat je steeds opnieuw óók afscheid moet nemen. Kinderen stoppen soms al na één of twee cursussen. Maar sommige kinderen stoppen pas als vier geworden zijn (soms zelfs pas ruim daarna) en meer dan eens zitten die kinderen dan al drie jaar of langer op les! Drie jaar lang heb ik dan wekelijks met hen muziek gemaakt en gespeeld. Soms leer je de gezinnen heel goed kennen door de kleine gesprekjes bij de inloop of de langere gesprekjes bij de uitloop.
Het is zo prachtig om de kinderen op te zien groeien van baby of jonge dreumes tot kleuter. Je maakt de groei die een kind meemaakt iedere keer opnieuw mee. Je ziet het kind groeien en het karakter zich verder ontwikkelen. Ook dit jaar nam ik afscheid van een ventje wat er al drie jaar was. Toen hij binnenkwam was het een boze dreumes. Hij gooide met alles, was heel vaak aan het huilen en vond inleveren van speelgoed en instrumenten niet leuk. En dat liet hij weten ook! Bijna alles was spannend of te overweldigend en zijn reactie daarop was heel sterk. In de loop der jaren ontwikkelde hij zich verder en kwam meer tot rust. Hij leerde in de lessen dat als hij iets “moest” inleveren (ik schrijf “moest” omdat dat bij mij geen moeten is, maar dat is iets voor een latere blog) er nog een andere mooie activiteit volgde. Hij leerde dat hij best zichzelf mocht zijn én hij leerde ook dat gooien toch echt niet mocht. Dit alles met heel veel liefde en geduld en compassie ook vanuit de groep.
En wat fijn is het dat dit soort kinderen, maar eigenlijk alle kinderen tijdens dit soort situaties zichzelf kunnen leren kennen. Dat er een veilig groepsklimaat ontstaat en gestimuleerd wordt zodat een kind zichzelf kan zijn. En voor ouders om binnen dat veilige groepsklimaat er ervaren dat ze echt niet de enige zijn met kinderen die driftbuien kunnen hebben of ongewenst gedrag kunnen vertonen. Meer dan eens blijkt de groep een steun voor elkaar in het opvoeden van kinderen en de problemen die ze ervaren.
Deze jongen ontwikkelde zich net als alle kinderen op zijn eigen manier toch weer razendsnel. Hij ging pas later praten, maar door met mij, mama en groep op zijn manier te communiceren wisten we wat hij wel en niet leuk vond, en wat hij wel en niet wilde in de interactie met de groep. Hij liet mij toe om hem uit te dagen om steeds een stapje verder te gaan. Hij ging mij benaderen in het spel en betrekken in plaats van andersom en zocht de connectie met de wereld om hem heen. Hij heeft zich ontwikkeld tot een (nog steeds temperamentvolle) kleuter, die heel goed weet wat hij wil.
Beste C., wat was het heerlijk om jou te leren kennen en zo lang in de les te hebben! Heel veel plezier op de basisschool en blijf wie je bent!
Liefs Inge