Voyeur

Een tijdje geleden wees een kennis mij op de facebook pagina en website van Lotje en Co. Ik had er nog nooit van gehoord, maar wat ik daar zag en las trof mij. Ik las mee met de belevenissen van de blogfamilies en las de quotes die geregeld voorbij komen.

Enige weken doe ik dit nu. Niet in het openbaar, maar zo tussendoor. Want ik voel me namelijk een beetje een voyeur tussen al dit lief en leed. Welk recht heb ik om me te begeven tussen families die het soms zo zwaar hebben. Die de zorg dragen voor, zoals ze zelf zeggen, een zorgintensief kind.

Wij hebben toch een prachtig, lief en wijs kind? Een kind dat goed slaapt, voor een peuter nog alleszins goed eet (ze lust nog bijna alles en doet meestal niet moeilijk) en ook nog eens heel vrolijk is op die enkele “Ik ben twee” bui na. Een kind waarvan “iedereen” zegt “dat het vast allemaal goed komt” en “je zult zien dat ……. (vul zelf maar in)”.

En dan nog iets, wat is nu precies een zorgintensief kind? Alle ouders zullen het met me eens zijn dat een kind verzorgen per definitie intensief is. Het kost je bijna al je vrije tijd, al je liefde (al raakt die nooit op) en een hoop moeite en energie. Ongeacht de leeftijd, de beperking (of juist geen beperking) en noem maar op.

Ik merk dat ik zelf nog niet kan rechtvaardigen dat ik met de uitdagingen van andere gezinnen meelees, want hoe erg is het nou eenmaal?

En dan wordt ik toch steeds met mijn neus op de feiten gedrukt. Onze dochter slaapt dan wel goed, eet dan wel goed, en geniet, maar ze doet het ook wel op haar hele eigen tempo. Een tempo wat soms nog het beste te vergelijken is met schuifelen, en dan soms ook nog achteruit. Het is een kind wat niet goed groeit én niet goed ontwikkelt. Een kind wat we iedere dag moeten volstoppen met medicatie tegen epilepsie. Een kind waarvan nog niemand weet wat er nu precies aan de hand is. Waarvan we het ene na het andere traject moeten opstarten.

We kunnen kwartetten met de ziekenhuiskaarten. Een meisje van 2,5 dat binnenkort niet naar de peuterspeelzaal mag maar naar een orthopedagogische dagbesteding. En misschien in het komende jaar wel een hersenoperatie zal moeten ondergaan.

Als ik dit zo van me afschrijf besef ik me steeds beter dat ik mijn voyeurisme niet hoef te rechtvaardigen. Wij zijn ouders net zoals de blogouders van deze site. Ouders van een zorgintensief kind.

Een heel lief en gelukkig kind, dat dan weer wel

Comments are closed.